วี๊ดวิ๊ววววว.... สุขสันต์วันเกิดนะนังยักษ์5555

ในที่สุดกูก้อได้เกิดมาเปนสิ่งมงคลขอลโลกแล้วว 

  ผู้คนทั้งประเทศได้มีการจุดเทียนอวยพรให้แก่กุ55555

นรกจาแดกเอ้า  ปีนี้เกิดตรงวันจันพอดีเลย 

แม่ออกกุมาตอน 11 โมงก่า  กะลังแดกเลย 

กุถึงออกมาเบาหวิวเยื่องนี้  วันเกิดปีนี้ไม่ค่อยครึกครักหรอก

เพราะว่าไม่ได้อยู่หอ  ธรรมดาจะมีเพื่อนที่น่ารัก

 ทั้งอีมิ้ง อีบาน อีนุ้ย นังมาย และน้องๆกุเอาเค้กมาให้เป่า 

แต่วันนี้ดิ  กุนั่งเป่าสากอยู่กะบ้าน  ตอนเช้าไปทำบุญมา 

เอาความเจริญเข้สาตัวหน่อยกุ  ปีนี้กุได้ของขัวญถูกจายทั้งนั้นเลยว่ะ

  แม่ซื้อเสื้อให้ตัว ร้องเท้าให้คู่  พ่อสุดที่รักก้อซื้อนาฬิกาให้เรือน

  นี้เปนของขวัญที่แพงที่สุดแล้วม้างที่กุเคยได้

  กุรู้สึกร๊ากพ่อร๊ากแม่ม๊ากมากก  แต่ไม่ใช่เพราะของนะ 

 แต่เพราะความรักที่กูสัมผัสได้  เน่าหวะ

  ตอนนี้ชีวิตก้อมีแต่ตื่นเช้าไปทำงานแล้วก้อกลับบ้าน

เบื่อมากกกกก  กูอยากใช้ชีวิตอย่างที่เคยเปน 

บางครั้งที่เราต้องเปลี่ยนสังคมเปลี่ยนชีวิตตัวเองนี้มันก้อลำบากเนอะ

   แต่เอาเถอะ  กูกะว่าอยู่ว่าถ้าชีวิตกุจาเปนอย่างนั้นตลอดไป

 ก้อไม่ต้องทำห่ารัยซะที   ไว้มีรัยมันส์กุจาเห้ฟัง 

เออลืมบอก  อย่าลืมดูกุวันพุธน้านะ รายการสาระแน 

กุเสือกได้ไปสาระแนกะแม่ง  สนุกดี 

อยากเล่นอีกอ่ะกุว่ากุยังแรงไม่พอ หุหุ 

))) hey hey  (((

วันเสาร์นี้อย่าลืมเชียร์อีเอ็มนะ  กุไปดูด้วยเว้ 

ขอให้มันได้เถอะ สักรางวัลก้อยังดี 

เหนความพยายามของมันแล้วกินใจกุเหลือเกิ๊น 

 ให้ใช้ไต่ตูดมันก้อคงยอม ขอให้มันได้เปนนักร้อง 

 เชียร เชียร สู้ สู้นะเว้ย 

คนที่มันคอยมองเหนเมิงตกต่ำ

ได้หมดไปจากโลกนี้ซะที 555

เฮ้ยย เบื่อว่ะ กลับไปเรียนมาสามอาทิด

 ยังไม่อยากกลับเลยอ่า คิดถึงเพื่อนๆ น้องๆ  

 แล้วก้อมอแสนสวย  อยากอยู่ไปเรื่อยๆก่อนอ่ะ 

แบบว่ากุก้อขี้เกียดด้วยแหละ

สามอาทิดกุไม่กลับบ้านเลย  เที่ยวแหลกคับเพ่น้อง 

ไม่ได้ไปไหนไกลหร๊อก  ก้อหัวหินนั้แหละ

 ไปกัน13คน  มันส์ดี เรื่องวุ่นวายมากมาย กูหล่ะกลุ้มกะบาล 

ทั้งอันโน้นเมาจะตีกะไอ้เน้  ไอ้น้องกุเมา

 ก้อสะพายกระเป๋าเดินกลับมันไปซะดื้อๆงั้นอ่ะ 

 กูงงเลย  วิ่งตามฉี่เล็ดเลยกุ 

เดินก้อช้า วิ่งก้อไม่ได้อีก กลัวผีก้อกลัว  เวน 

อยากแสดงความเปนพี่วิ่งตามน้องซะหน่อย แต่ขอโทดนะ 

กูวิ่งไม่ทัน 555++  ขอบอก บ้านน่ากัวมาก 

กูไม่ได้นอนเลย  นอนกอดผัวตุ๊ดกูหนำจายเลย 

 เน้แหละเปนวันของกุ  แทนที่กูจะมียางอาย

 กับกลายเปนอีเอ็มมี่ร้องซะเสียหมดกู

งี้ช่ายป่ะที่เรียกว่าตุ๊ดเมินน 555+= กูไม่แคร์เพราะคืนนั้น

 กูก้อ...  กูก้อจะคิดซะว่าฝานปายย  เพราะกูเปนกะหรีเบอรี่ หุหุ 

 คืนนั้นกูเลยไม่ค่อยได้นอนเลย กัวชิบหาย

อีเอ็มก้อเล่าโน้นนี้หลอกกูอยู่ด้าย 

 นังมายก้อหลอนเหนคนมานั่งหน้าบ้าน  วิ่งเข้ามาบอกกุหน้าตั้งเลย 

กูก้อกลัวไปด้วย  สุดท้ายเปนงัย  อีห่า หลับก่อนกูซะงั้นอ่า เซงเลย  

แต่ก้อมันดี   อย่างน้อยกูก้อได้มีความรู้สึกดี ป่าวว่ะ

  ที่ได้อยู่กะเพื่อนๆ ที่กูร๊ากก

 น้องที่กูร๊ากเช่นกานก่อนที่กูต้องกลับมาอยู่ในกรงทองที่กรุงเทพ

  ตอนนี้กุชอบชีวิตหอซะแล้วว่ะ  กุชอบที่กูได้เปนจำของเวลา 

ไม่มีครายมาเร่งรีบ บีบกุ 

กูอยากเปน นกไนติงแกล 555++ 

 วันจันนี้กุต้องเริ่มทำงานใหม่ อีกครั้ง  กูยังไม่รู้เลยว่ากุจาเจอรัยบ้างง 

 กูก้อได้แต่ขอ ขอให้มันมีแต่สิ่งที่ดีขึ้น ดีขึ้น

  สุดท้ายและ  กูขอให้เพื่อนรัก รึผัวรักกู ก้ออีเอ็มมี่อ่ะนะ

ชนะร้องเพลงเคพีเอ็นนะเมิง  กุเอาใจช่วย  กุอยากเหนวันนั้นของเมิงซะที 

 อีกเรื่องนึง  น้องๆจ๋า น้องแป้ง น้องอ้อม น้องใหม่

 น้องจ๋า น้องกั้ง อิอิ ลืมไปคนน้องนิด้วยน้า  ดูและตัวเองหล่ะ  

แล้วว่างๆจาไปหานะ  น้องรหัสที่น่ารักทุกคน

พี่แจมรับรู้แล้วว่าเรารักกันแค่ไหน

เพื่อนกุทั้งหลายตั้งจายทำงานนะ  แล้วเจอกันบ่อยนะเมิง

  ใครได้ดีห้ามลืมกุเด็ดขาด  มีเคืองแน่เมิง 

  คิดถึงนะ   พวกที่ไปอังกิดด้วย สู้ๆน้า กูรอพวกเมิงอยู่นะ  โชคดี

เย้ เย้ ได้อัพซะที ครั้งทีแล้วว่าผิดพลาดงะ นั่งพิมตูดบาน

แม่งโพสไม่ได้อีก เวนจิงๆ

ชอบมีรัยมาเปนอุปสรรคให้คนสวยตลอดเวลา5+++

เมื่ออาทิดก่อนอ่ะ ไปบริษัทมาโว้ยย ที่ลักษ์666 อ่ะนะ 

แบบเวลากูบอกว่าทำลักมีแต่คนถามว่าไปทำบริษัทสบู่ทำมัย !!!!

  อีเวน กุไปเปนพีเสนเต้อม้างงง  ถามมาได้ 

  ขอบอกโคดไกลมาก  จากบ้านกูอ่ะนะ  ก้อแม่งเล่นอยู่ลาดพร้าว  บ้านฉันอยู่บางแค

โว้วว  ...เค้านัดบ่ายกู10โมงออกเลย กลัวหลงดิ  ถ้าแม่งหลงนะ กูวนตายห่าเลย 

โชคดีหว่ะที่ไม่หลง  เข้าไปถึงเจอพี่เปิ้ล กะพี่หอยเลยกู 

 พี่เค้าก้อมองกูประมาณว่าอีอ้วนนี้มาทามเหี้ยรัย   กูก้ออาโนเนะใส่เลย 

 ขำเนืยนบอกไปว่ามาฝึกงาน5+++++  เค้าคงงง 

 เป็นเจ้าของบริษัทแต่ยังไม่เคยรู้ว่ามีอีอ้วนี้มาฝึกงานด้วย 

 โห้ ไม่รับกูละจาเสียจายนะโว้ย5++ 

แล้วพี่เค้าน่ารักมากมายถามประวัติโน้น นี้ 

แล้วก้อถามกูว่าอยากทำรัย กูก้อหน้าด้านตอบไปว่า

อยากเปนพิธีกร555++ ............

 เค้าก้อเลยบอกว่าให้กูไปนคนคอยเอ็นเตอเทนคนในสตูก่อน

แบบเอาเด่วคิวนี้ทำงี้นะคะ สร้างความตลกขมขำนิดหน่อยรัยงี้

  โว่วว ถนัดกูเลย 

 แต่ไม่กูมาที่นี้เพื่อเปนพิธีกรแทนพี่แหม่ม  กูตั้งเป้าไว้แล้วว5++ 

 แต่ก้อเข้าใจวาต้องค่อยๆเต้าไตร่ไป

**  เน้เน้ วันอาทิดที่ผ่านมา กูไปดูอีเอ็มมี่แข่งร้องเพลงว่าโว้ยย

  แบบว่าอีเน้ไม่มีญาติเลย  เปนผีตุ๊ดไร้ญาติ

 มีแค่กูกะอีโบไปกันสองคนตอนแรก  

 คนอื่นเค้ามีพี่มีน้องมีเพื่อนพ่อแม่ญาติฝั่งโน้นนี้มาเชีย

แต่อีนี้ ไม่มีเล๊ยย กูเลยต้องสร้างบรรยากาศว่ามาเยอะแยะ 

 หน้าเวทีนี้มะมีครายกล้าเข้าไปยืนเลย 

จะมีก้อแต่อีโบกะกุเปนอีอ้วนบวมสองตัวยืนเชียออกนอกหน้าอยู่หน้าเวที

  ดีนะที่น้องไอซซี่กะน้องโน๊ตมาด้วย ค่อยดูเยอะขึ้นหน่อย 

 ร้องเพาะมากเพื่อนเอ่ยขอบอก  อีเอ็มมี่เก็กสุดตัว 

แมนมากกค่า ขอบอก  หล่อได้ใจกูมาก รอผลอยู่นานโคด 

 แต่แบบไม่ต้องลุ้นเลย ได้เข้ารอบคนที่2เลยโว้ยย

กูกรี๊ดสนั่น  เพื่อนสาวก้อกรี๊ดสนั่น คงคิดว่าอีพวกนี้ชอบผู้ชายคนนี้เน้เลย

  ใครจารู้เล่าว่า  อีผู้ชายที่ยืนอยู่นี้มัน  มะช่ายผู้ชาย55++

สวยตายละเมิง  แล้วพวกแม่งก้อยกขโยงมานอนบ้านกูกานหมด

  ขากลับรถเสียอีกเวนกลับที่แย่ก่าคือกูมีผู้ชายตั้งสามคนบนรถ

  แต่ก้อช่วยเหี้ยรัยกูไม่ได้เล๊ยย อีตุ๊ดเอ๊ยย

 มาอยู่บ้านกูกันซะทำกันเละเทะไปหมดเลย

  แต่ก้อไม่เหงาดี  คิดถึงพวกเมิงน้า น้องๆด้วย เพื่อนทุกคนเลย

คิดถึงมากมาย  อยากกลับไปมอ

แม้จะเรียนอีก2อาทิดก้อเถอะ  เด่วคงได้เจอกานน้า 

***  เน้เน้ พวกเมิงๆ  วันที่ 28-30ตุลานี้

มหาลัยเรามีงาน su fast นะโว้ยย เปนงานเกี่ยวกับมหาลัยเรา

 จัดใหญ่มากกกกก  ที่ป้อมพระสุเมรแถวข้าวสารอ่ะนะ 

 มากันโดยพร้อมเพรียงด้วยย 

กูกะอีเอ็มได้เป็นพิธีกรวันที่ 30 นะ วันสุดท้ายสนุกมากๆๆ

 ขอบอก  มีเดินแฟชั่นจากพวกเด็ดเดกด้วย

 มีคอนเสริตอีก อารัยไม่รุมากมาย 

 ไว้เจอกันนะ เข้ามาทักด้วยหล่ะ   อีพวกที่อยู่อังกิดกูคิดถึงพวกเมิงน้า 

รู้มาว่ามีคนเหมือนกูด้วย  ไม่ได้นะกูต้องสวยฟร่า 

* หนังสือเจ้าญืงอ่ะถ้ามันอ่านแล้วง่วงมาก ก้อโทบอกกันบ้างก้อได้ก่อนจาอ่านอ่ะ  กูรอเมิงอยู่

แต่ยังหลืออีกสักติ่งนึงที่แม่งยังไม่เข้าที่  คงต้องอาศัยหมอนวดซะเเล้ว

พอนึกไปนึกมาแล้วมันก้ออดไม่ได้ที่จะรู้สึกใจหายไป

เวน เวน....อีกแล้วคร๊าบ เพ่ น้อง

กลับว่าแล้วอ่ะนะ  แต่ทริบนี้มันได้ทิ้งบาดรอยแผลเอาไว้ที่กู

...อย่างหนักหนา สาหัส  สากัน..เมื่อกุต้องเดินป่า โอ้จะบ้า

....ฟามจิงก้อชอบอ่ะนะ  ถ้าพื้นไม่ลื่น เถาวัล ไม่เยอะขนาดนี้เพื่อไม่ต้องเล่ากันหลายรอบ ให้เปลืองน้ำลายกู ....กูเริ่มเลยละกัน

เย็นวันศุกร์ ก็ออกเดินทางด้วยฟามสนุกสนาน  อยู่หอทั้งวี่ วัน

เบื่อๆๆๆ มากกก ไปเที่ยวดีกว่า น้าคะ เลยตกลงปลงจิตไปเที่ยวกะทริบอีดิวทริบเน้เปรียวด้วยค๊ราบบบ ไปคนเดียว  กะแบบชิว ชิว เจอใครก้อเสือกไปเรื่อยๆ

และแล้วก้อถึงที่พัก  ขอบอกว่า หะหรูดูดีทีเดียว  ชื่อ รอยัล ฮิว รีสอร์ท

,,,,,, ตีกลอฟกรุบกริบ 

...............พอเช้าวันเสาร์เราก้อเริ่มไปเที่ยวกันที่แรก ที่เขาใหญ่ (ของเค้าใหญ่เจงคร๊าบบ)   ต้องเดินป่าเข้าไปประมาณ 3 กิโลก่าจะถึง หน้าผาสูงชัน  ข้างล่างเปนแม่น้ำ มีน้ำตกอยู่ตรงกลางขนาบข้าง  (เหมือนเหนเลยกู) 

......เดินไป......เดินไปเรื่อยๆ ก้อรู้สึกว่า สนุกรัยเช่นนี้ กูก้อกะลังสนุกอยู่กับพรรไม้นานาพันทั้งสองข้างทาง ซึ่งมีทางให้กูเดินอยู่ จึ๋งเดียว แต่มีเหี้ยรัยนอนขวางทางก้อไม่ต้องไปกันอ่ะคับ พอแม่ง แคบเหลือเกิน....  ดีนะที่กูผอม  เดินไปก้อผานปรัก ผ่าน น้ำตก ที่น้ำก๊อกบ้านกูยังไหลแรงก่า แต่ก้อทำให้กูสนุกสนานอย่างมากมาย และแล้วเวลาก้อผ่านไปอย่างรวดเร็ว    เหมือนต้องการให้กูรีบล้มเร็วๆ   เหลืออีกเพียงไม่กี่เมตรก้อจะถึงจุดหมายปลายทางแว้ว  แต่ ...แต่  กูก้อเสือกเอากีบกูเข้าไปเกี่ยวกับ

เถาวัลเล่นซะงั้น  แล้วเปนงัย ก้อล้มสิคราบบ ดังตู้มมมมม.......สิ้นเสียนั้นก้อเปนเสียงกูที่แหกปากร้องไห้เยี่ยงเด็ก2ขวบ ฮือออออออ........โฮฮฮ..............ฮ้า.......อู้ยยยย.....โอ้ยยยยย........ฮือออ........แง.........   กูล้มคนเดียวคนอื่นก้อไม่ต้องเดินกันอ่ะคับเพระบอกแล้วว่าทางแม่งแคบ  ขวางแม่งซะงั้นอ่ะ  ตอนนั้นรู้สึกอย่างเดียวว่ากูจะเป็นอัมพาต มัยเน้ย แม่งเจ็บเหี้ยๆ  คนอื่นเหมือนกับว่ากูลงไปนั่งเล่นๆมั้ง เลยไม่คมีใครกล้าเข้ามายุ่งกะกู  จนกูร้องไห้เสียดังลั่นป่า คงจากลัวช้างตื่น เลยรีบเข้ามาปฐมพยายมกูซะ  .....แต่ก้อไม่ได้ร้สึกดีขึ้นเลยเพราะตอนนั้นแม่งไม่มีความรู้สึกและ  ไม่อยากฟังครายพูดรัยทั้งนั้น .... เพื่อนก้อเลยให้นั่งพักไปก่อนเรื่อยๆ  คิดว่ามัยจะดีขึ้น สงสานก้อแต่เจ๊บิ๋ม ที่คงคิดในใจว่าไม่น้าเลย ไม่น้าพาแม่งมาเลย  ทริปกูซวยเลย

.......เ วลาผ่านไปไม่ดีขึ้น เจ้าหน้าที่ป่าไม้ก้อเลยตัดสินใจให้พวกที่เหลือเดินไปกันก่อนเลย  เหลือไว้แต่ เจ๊บิ๋ม นังเบีย น้องแอม จานนุ่น และก้อพี่เฉื่อย

.....พร้อมกับเรียกกำลังมาเสริม  เปนพี่โจและพี่เจ้าหน้าที่อีก 2 คน  ที่รักมากมาย  เค้าเหนตัวกูแวคงเครียด เพราะไม่รู้ว่าจะเอาแม่งออกจากป่างัยดี 

...... หลังจากที่พี่โจพยายามใช้วิชาลูกเสือ เนตนารี ยุวกาชาด เอาไม้มาพันแข้งขากูให้พยายามเดิน  แต่กูก้อเดินไม่ได้ ขณะนั้น คนข้างนอกที่รู้ก้อทั้งวอทั้งโทเข้ามาถามว่ากูเปนเยี่ยงใดบ้าง  พร้อมกะมีเสียของพี่ที่เข้าประจำอยู่ตรงฐานสุด้ายที่บรรยาย ถึงฟามสนุกสนานของเพื่อนๆที่โรยตัวกันลงไป สนุกอย่างโน้นเน้  แต่กูเน้สิ  ห่ารากกก......นั่งเปนอีอ้วนตัวบวม ตีนบวม อยู่กลางป่าในสภาพที่ดูไม่ได้เลย   ช่วงรอก้อนั่งคิดกานไปว่าจะทำงัยกันดี  เอาไม้ไผ่มาทำเปนไม้เท้า เอาเปลือกไม้มาดาบเท้า  ก้อไม่ได้ช่วยรัยกูเล๊ยย.......จนเวลาผ่านไปเกือบสองชั่วโมง  พี่เค้าก้อคงเหนว่ามันวิกิดอย่างหนักก้อเลยให้คนไปเอาเปลเข้ามาหาม และให้อีกคน...... ไปถางทางลงน้ำเพื่อเอากูไปลอยแพร  ตอนนั้นให้เลือกสองทางที่จะไปคือ เดินไปไม่กี่เมตรก้อจาถึงหน้าผา  แต่จาไปทามเหี้ยรัยคร๊าบเดินยังไม่ได้ จะให้กูไปโรยตัวรึคร๊าบบ ....กะอีกทางคือ เดินย้อยกลับไปประมาณ 3 กิโล โอ้หน้าเลือกทั้ง2 อย่าง  .....จนกูอยากจะตัดขาทิ้งซะให้มันรู้แล้วรู้รอดไปเลย ..

......พอเปลมาถึงเค้าก้อคึงผ้ากะไม้ไผ่    ให้กูขึ้นแบกไปยัไม่ทันรัยหัวกูก้ออยู่ติดพื้นพอดี  ,,,,,จนหล่นอยู่สอง สามครั้ง ดูสีหน้าทุกคนดูเหนื่อยและหมดหนทาง  เลยแม่งเเรงมาจากไหนไม่รู้  เดินแม่งเลยคร๊าบบบ เดินคนเดียวพยายามเดินให้ได้มากที่สุด ..... พี่บิ๋มก้อเข้ามาพยุงช่วยกันสุดๆ  สงสารก้อสงสานแต่ตัวกูยังเอาไม่รอดเลย เดินย้อยกับมาทางเดิมประมาณ  500 เมตร รึป่าวว่ะ ตอนนั้น ไม่สนเหี้ยรัยและ  เดินมาอีกสักพักทางแม่งชันมาก  เลยล้มอีกรอบดีที่เอาอีกขาลง  และแลวก้อร้องไห้อีกครั้ง เพราะรู้สึกโกดตัวเองที่เดินไม่ได้ซะที  และเสือกล้มอีก เวนกำรัยเช่นนี้  พี่โจก้อพยายามช่วยพูดให้กาลังจายว่าอีกนิดเดียว ก้อไอ้นิดเดียวเน้ดิที่แม่งทำให้เครียด เหนคนเอาเรือมาเทียบรออยู่ตรงหน้าแต่แม่งเดินไปไม่ได้  มันเสียใจสุดๆ  ไม่อยากให้ต้องเปนภาระใครอีกและ   รวมพลังกูเหือกสุดท้ายไถลไปเรื่อยๆ จนในที่สุดก้อถึงจนได้ 

 ....ขึ้นเรืออย่งทุลักทุเล  พี่เข้าก้อพาไปส่งที่ท่าเพื่อขึ้นรถที่จอดรออยู่พร้อมกับคนที่รออยู่อย่างมากมาย   อายก้ออาย รู้สึกเหมือนดาราดังโดนจับข้อหายาเสพติด มั่วผู้ชายยังงัยยังงั้นอ่ะ ..... พอลงจากเรือ ก้อมีเพื่อนๆผู้ชาย มากันเกือบทั้งรถเลยมั้ง  วิ่งเข้ามารับ พยุงไปขึ้นรถ   สุดๆแล้วตอนนั้น  กูรอดแล้ว  แต่ปัญหาคิอกูจะเดินยังงัย แล้วจาโดนแม่ด่าอ่ะป่าว  

........สุดท้ายก้อไม่ได้ไปเที่ยวไหนเลย นอนอยู่แต่ในห้อ มีนังเบียกะนังส้มที่มาช่วยดูแล และก้อมีคนมามากมายมาเยี่ยมเยียน อาหารก้อมีคนมาเสริฟถึงเตียง.....

....

.......วันกลับก้อมาลงที่กรุงเทพ เพราะหมอสั่งให้พักขาก่อน   หยุดทั้งอาทิดเลยย คร๊าบบ...   เพื่อนก้อโทมากันอย่างสม่ำเสมอถามถึงฟามโหดร้ายที่กูไปเจอมา  คิดแล้วมันซึ้งใจเพื่อนๆและน้องๆมากมาย ถ้าตอนนั้นไม่มีพวกเมิงก้อคงแย่ 

  ps ++ขอบคุรเจ๊บิ๋มที่คอยช่วยเหลือแจมตลอดเลย เด๋วสัญญาแล้วนะว่าไปกินวาแตลกัน

      ++ พี่โจ พี่เฉื่อยที่พยายามหาทางเอาแจมออกจากป่า โดยเฉพาะพี่เฉื่อยที่เสนอตรเองให้แมขี้หลัง  โอ้พระเจ้าลูกผู้ชายตัวจิง หุหุ

      ++ อาจานนุ่น ที่คอยเก็บภาพแจมไว้ตลอดเวลา คอยถามและให้กำลังใจอยู่ตลอด

      ++ เพื่อนๆน้องๆ กลุ่มสี่ทุกคนที่วันนั้นอยู่ช่วยเหลือกันอย่างดิบดี  น้ำมันสนช่วยกูได้

    ++  น้องเอ๋  พี่ปอน พี่หรั่ง พี่คนนั้น จำชื่อไม่ได้ ที่วิ่งมาช่วยเหลือกันอย่างดีงามซึ่งมากๆคะ

   ++  ขอบคุณสตาฟ เอดแวนเจอร์ สินปากรทัวร์ทุกคนนะคะ ที่ดูเหลือช่วยเหลืออย่างดี  เหมือนแขก วีไอพี ซะงั้น

 ++  คิดเถิงแหม่งงงงน้า  วันหลังมีเซ้นบ้างนะว่าเค้าไม่บายอ่ะ  ได้ทันเหตุการณ์ หุหุ

+++++++  เรื่องนี้สอนห้รู้ว่าจงอย่าฝืน เถาวัล+++++++++ เด๋วล้ม